Go West: De westkust van de Verenigde Staten

Redactie Lonely Planet
Go West: De westkust van de Verenigde Staten

Vergeet Route 66. Maak een rondtrip langs vrijzinnige steden, oceaanvergezichten en bossen van epische proporties op Amerika’s West-Coast Highway van Seattle naar San Francisco.

De lokale bevolking is hier gek op fish & chips, soms zelfs gemaakt met kwaliteitszalm of -heilbot. Haal je portie in Astoria vers van de boot bij de Bowpicker, een patatkraam in een oude vissersboot op een parkeerterrein.

Port Orford is een kleine vissershaven en het meest westelijke dorp van de aaneengesloten staten van de VS. Aan de tijdloze hoofdstraat vind je glasblazers en kunstgaleries en er is een restaurant waar gestoofde boerenkool en botersla de chowder van het menu hebben verdrongen.

‘Er is hier echt een artistieke gemeenschap,’ zegt Michelle Duarte, oprichter van Wildspring Guest Habitat, een groep eco-hutten op een prachtige boslocatie op een klif. ‘Port Orford lijkt wel een beetje op Big Sur in Californië, zoals het 20 jaar geleden was: eigenzinnig en artistiek. We wilden een verblijfsplek creëren die goed in Big Sur zou passen, maar dan zonder de prijs van 3.000 dollar per nacht.’

Alyssa Farber surft op de Stille Oceaan | Foto:  Matt Munro / Lonely Planet

Het gaat snel nu, ongeveer 1.250 kilometer op weg en ook nog 1.250 te gaan. Draai het raampje open en neem de tijd om met je elleboog uit het raam heerlijk van de tocht te genieten. Strandliefhebbende, vrije geesten zoeven de duinen af op zandborden of trotseren de brekende golven in wetsuits. Surfer Alyssa Farber, een 22-jarige lerares uit Grants Pass, snapt goed waar de aantrekkingskracht van de zee vandaan komt. ‘Het gaat om vrijheid, je gewoon laten gaan,’ zegt ze. ‘Ik voel me altijd een beter mens als ik uit de oceaan kom.’

De 101 nadert Californië en wordt breder, gladder en beter aangelegd: een kronkelige, zwarte tweebaansweg, nonchalant gedrapeerd over de kartelige, golvende kust. Onder de grote blauwe lucht lijkt het landschap heel open, totdat de weg ineens wordt omzoomd door kolossale okerkleurige boomstammen.

Dit is het koninkrijk van de redwoods, het thuis van de indrukwekkendste levensvormen op aarde. ‘Het is echt een voorrecht om hier rond te lopen met bezoekers die nog nooit buiten de stad zijn geweest,’ zegt boswachter Carey Wells. Ze gaat ons voor door het Prairie Creek Redwoods State Park, dat in 1923 werd opgericht toen de eerste zorgwekkende geluiden over het milieu werden geuit.

Een jonge reuzensequoia, die misschien nog wel 3.500 jaar zal leven | Foto: Matt Munro / Lonely Planet

Minder dan vijf procent van de oude, hemelhoge redwoods, ook wel reuzensequoia’s of mammoetbomen genoemd, hebben de houthakslachting overleefd. De meesten werden al in de tijd van voor de kettingzaag geveld, toen het kappen van één boom een groep mannen soms wel een maand kostte. Carey pakt een dennenappel op zo groot als een struisvogel-ei. ‘Je zou de gezichten eens moeten zien als ik mensen vertel dat hierin genoeg zaadjes zitten voor 100 reuzensequoia’s.’

In dit bos is ’s werelds grootste boom te vinden, van 115 meter hoog, evenals ’s werelds oudste reuzensequoia, die een half millennium ouder is dan het begin van onze jaartelling. Voor hun eigen veiligheid wordt de locatie van beide bomen strikt geheim gehouden. Als onderzoekers zichzelf omhoog hijsen naar de top van een reuzensequoia om metingen te doen, hebben ze walkietalkies nodig om met hun collega’s op de grond te praten.

De Chandelier Tree,  die in de jaren 30 uitgehakt werd | Foto: Matt Munro / Lonely Planet

Wanneer je onder deze bomen door loopt, voel je je net een kabouter. De ongelofelijk grote, rode zuilen lijken geometrisch te staan opgesteld op een net, zacht tapijt van naalden. Er heerst een doodse stilte in het bos. De meeste dieren zitten hoog boven in het bladerdak. Op de grond overleeft niets het zonder goedkeuring van de sequoia’s: zo hier en daar staat een spichtige den of een varen tegen een reuzenboom aan, dankbaar gebruikmakend van het rottende materiaal van een gevallen tak die er nog eeuwen over doet om te vergaan. 

Een echte boost aan zonnestralen nodig? Ga naar Kaapverdië!

Openingsbeeld: Matt Munro / Lonely Planet