Levensles in de Schotse Hooglanden

Redactie Lonely Planet

We hebbben allemaal weleens opvallende ervaringen gehad op reis - plekken of gebeurtenissen die ons een ander perspectief op de wereld gaven. Sophie Bous vond haar levensles in de Schotse Hooglanden.

Al jaren had ik een sterke behoefte om me in een hutje ergens in de middle of nowhere een tijdje terug te trekken. Dat ik één stap buiten zet en gelijk midden in de natuur sta. Maar zonder auto kom je nergens, dacht ik altijd. Alleen daarmee kun je zonder al te veel moeite de bijzondere, afgelegen plekken van de wereld ontdekken, de wildste landschappen, de authentiekste dorpen... Jammer dus dat ik nog steeds geen rijbewijs heb. Ik ben altijd afhankelijk van een dappere medemens die wél bevoegd is om een vierwieler te besturen, maar dat is geen ramp, want dat soloreizen trok me eigenlijk ook nooit echt. Tot ik er afgelopen februari helemaal klaar mee was. Misschien ging ik niet het meest verlaten stukje van de wereld vinden, maar ik zou wel eens zien hoe ver het openbaar vervoer mij zou kunnen brengen. Ik speurde Airbnb af voor een mooie cottage ergens in Groot-Brittannië en grofweg een maand later stapte ik in Groningen op de trein. Met de Eurostar vloog ik onder het Kanaal door en daarna trok urenlang het regenachtige Britse landschap aan me voorbij; hoe hoger de pieken werden, hoe breder mijn grijns. Uiteindelijk belandde ik na een aantal treinen, een bus en een half uur lopen in Croftamie, een piepklein plaatsje boven Glasgow, op de grens met de Schotse Hooglanden. Een supermarkt of restaurant was er niet - daarvoor moest ik weer een half uur lopen - maar ik kon mijn geluk niet op: ik werd omgeven door glooiende heuvels met deels besneeuwde bergen daarachter, grazende schapenkuddes en op een handjevol mijl het schitterde Loch Lomond. Op een steenworp afstand van mijn cottage stond een mysterieus kasteel en ook voor dichte bossen hoefde ik maar een paar minuten te lopen. Ik had mijn authentieke, verlaten stukje van de wereld gevonden en een kleine week lang leefde ik op mijn twee voeten. Geen verwachtingen, geen plan, geen mensen - alleen ik en de natuur. Perfect gezelschap.

De levensles

Met een auto ben je misschien sneller en flexibeler op reis, maar met een trein en een functionerend stel benen kom je ook al een heel eind. Ik hoef niet meer te vrezen dat ik zonder auto iets mis: de wereld stikt van de bijzondere plekken. Bovendien geeft die slow travel misschien wel nog meer voldoening; het voelt goed om een bijzondere plek te ontdekken met de wetenschap dat je er met een minimale voetafdruk bent gekomen.

Openingsbeeld: Sophie Bous