Dwalen door Peak District in Engeland

Redactie Lonely Planet
Dwalen door Peak District in Engeland

Ontdek de ruige schoonheid van het Peak District en de kust van Lancashire. Beide plekken stonden in Engeland aan de wieg van het recht om op vakantie te gaan.

Kinder Scout is het hoogste punt van het Peak District en een van de meest tegenstrijdige plekken van Engeland. Met slecht weer is het er niet aangenaam – alles is dan gehuld in dikke mist en donkere wolken verduisteren het zandstenen plateau. De gierende wind komt omhoog langs de waterval Downfall, waar de rivier de Kinder zich een weg baant langs enorme, gebroken rotsen, naar beneden richting het reservoir. Het is een hard, ruig landschap, een gigantische opgestoken middelvinger naar de elementen. De door de wind verweerde rotsformaties op de top lijken op het opgezwollen gezicht van een gehavende bokser. Maar als de wolken boven Kinder breken, is het een compleet ander verhaal. De zonnestralen lijken over de piek te dansen. Het licht bestrijkt geel gras, diepgroene varens en paarse heide. De wolken worden steeds lichter en geven uiteindelijk ruim baan voor de helblauwe lucht. Het donkere, woeste landschap transformeert in een kleurenfestijn dat je uitnodigt om naar de top te klimmen.

Het pad van Kinder Reservoir naar William Clough | Foto: Justin Foulkes / Lonely Planet

‘Kinder is fantastisch - het verandert constant,’ zegt Jo Kent, de manager van het Moorland Visitor Centre in Edale. Ze woont op een steenworp afstand in het dorp New Mills in Derbyshire. ‘Kinder is het eerste dat ik zie als ik 's ochtends mijn gordijnen opendoe. Het trekt mensen aan als een magneet. Ik kwam hier tien jaar geleden naartoe op vakantie en was meteen verliefd. Ik moest wel blijven.’ Ze kijkt uit over het plateau, dat zich over zo'n 40 vierkante kilometer uitstrekt. Daarvandaan kun je mijlenver uitkijken over het gebied. In het zuidoosten meandert het vaalgele voetpad van de Pennine Way door het heideland langs groepjes naaldbomen, totdat het bij Jacob’s Ladder afdaalt naar de vallei van Edale. Aan de westkant van de top loopt de heuvel tot aan de keistraatjes van het dorp Hayfield. En in het noordwesten kun je nog net het uitgestrekte, spookachtige silhouet van Manchester ontwaren, met torens van glas en staal glinsterend in de zon.

Volgens Jo kun je vanuit die torens in Manchester Kinder ook zien liggen. En in de jaren 30, toen Manchester nog het industriecentrum van het noorden was, was de top van Kinder een baken voor de mensen in de beduimelde fabrieken en vuile straten. Een wandeling in het Peak District was voor duizenden arbeiders de enige kans op wat frisse lucht. Elke zondag – de enige volledig vrije dag voor arbeiders – was het treinstation Manchester London Road (nu Piccadilly) afgeladen met wandelaars die niet konden wachten om de heuvels en heidegronden te ontdekken. Er was echter een probleem: op de meeste plekken mochten ze niet komen. ‘Het Peak District was in die tijd privébezit en de landeigenaren wilden het gebied niet openbaar toegankelijk maken,’ zegt Jo. ‘Er was geen enkel openbaar voetpad over Kinder. Daarom was Kinder voor al die arbeiders in Manchester een onbereikbare verlokking aan de horizon.’

In 1932 had een jonge technicus uit Manchester, Benny Rothman, er genoeg van. Benny was secretaris van de Lancashire-tak van de British Workers' Sports Federation, een linkse jeugdvereniging die kampen en buitenactiviteiten voor jongeren organiseerde. Nadat een paar leden tijdens een wandeltocht weer waren verjaagd door opzichters, besloot Benny de volgende week een massale, illegale wandeltocht naar Kinder Scout te organiseren.

Een dramatische dag

Op 24 april verzamelden zich meer dan 400 wandelaars bij het treinstation van Hayfield. Daar ontsnapten ze aan de halve politiemacht van Derbyshire, die in het dorp de illegale tocht probeerde tegen te houden. Hayfield bestaat vandaag de dag nog steeds uit een verzameling stenen wevershuisjes, pubs met houten balken en een gezellig theehuis. In dit dorp ontmoet ik Jo en John Harvey, de voorzitter van de Kinder Visitor Centre Group. Jo en John maken zich al jaren hard voor de bouw van een bezoekerscentrum over “de illegale wandeltocht” in Hayfield. Dat is er door plaatselijke weerstand nog niet van gekomen. ‘Sommige mensen vinden dat we de wandeltocht moeten negeren, omdat die illegaal was,’ zegt Jo. ‘Maar of je het goedkeurt of niet, het is wel gebeurd – het is onze geschiedenis. En iedereen die graag over deze heuvels wandelt, heeft veel te danken aan Benny en de andere wandelaars.’

Herinneringsplaquette bij de Bowden Bridge-groeve | Foto: Justin Foulkes / Lonely Planet 

De route die de groep nam richting Kinder is nog steeds populair bij wandelaars. Het is niet moeilijk om te begrijpen waarom. De tocht begint in het dorp bij de lichtelijk omhoog lopende Kinder Road, langs hoge bomen, naar de grote stenen muren van de Bowden Bridge-groeve. Hier verzamelden de illegale wandelaars zich voordat ze de velden in gingen. Benny beklom een van de grote rotsen en gaf een toespraak over de geschiedenis van toegang tot het land, van de Enclosure Acts en de aanhoudende weerstand tot een wet over openbare toegang. Tegenwoordig is de groeve een parkeerplaats, maar een plaquette markeert de plek waar Benny stond en wijst op het historisch belang ervan. Op een bankje onder de plaquette staat de tekst: “We zijn veel verschuldigd aan de Kinder Trespass en de rechten waar de wandelaars voor streden: dat wij in alle vrijheid mogen wandelen waar we willen'.

Dit is het eerste deel van een driedelige serie over het Peak District, eerder verschenen in Lonely Planet Droomtrips.

Openingsbeeld: Justin Foulkes / Lonely Planet


Volg Lonely Planet op Instagram