Dwalen door Peak District: deel 3

Redactie Lonely Planet
Dwalen door Peak District: deel 3

We zijn aangekomen bij de kust van Lancashire, waar vroeger treinladingen vol fabriekswerkers hun vakantie vierden. 

De beroemdste kustbestemming was, en is, Blackpool. Gedurende 100 jaar groeide het uit van een gehucht aan de kust tot een van de populairste vakantieoorden ter wereld. En als je langs de zeeboulevard wandelt terwijl de namiddagzon de lucht zachtroze en geel kleurt, is het niet moeilijk voor te stellen waarom.

De centrale pier van Blackpool is een van de drie victoriaanse pieren langs het kilometerslange strand | Foto: Justin Foulkes / Lonely Planet

Het strand is een weids tapijt van zacht, gebroken wit dat zich eindeloos uitstrekt tot de schuimende grijsblauwe zee in de verte. De gevels van de hotels en appartementen langs de kust bestaan uit een heel spectrum aan pastelkleuren in het laatste licht van de dag; het vormt een prettige achtergrond voor de flikkerende, elektrische gloed van de beroemde verlichting van de plaats. Voor de industriële arbeiders moet het aanschouwen van Blackpool een vergelijkbaar effect hebben gehad als Kinder Scout had op de wandelaars – een heerlijk gevoel van vrijheid, van frisse, schone lucht: het gevoel van de zon die door een rookvrije lucht op hun gezichten scheen.

Het vakantieoord

In de loop van de 20ste eeuw werd Blackpool de belichaming van vermaak en plezier: ezelritjes, ijs, achtbanen, entertainment op de pier. Daarnaast werd Blackpool gekenmerkt door moderne ambitie en gedurfde experimenten: de toren met zijn flikkerende lichten, die deed denken aan de glamour van Parijs; het grandioze Winter Palace in art deco-stijl; de promenade die elke avond door miljoenen lichtjes veranderde in een betoverende neonshow; de elektrische tram, een van de eerste in zijn soort, die vakantiegangers zoemend van en naar het strand bracht. Tegenwoordig is Blackpool vooral een plek van nostalgie, waar herinneringen aan liefde en gelach worden teruggekaatst door de afbladderende verf van de pier. Maar als je goed kijkt, kun je nog steeds de geest van het oude vakantieoord vinden.

De Tower Ballroom opende in 1897 zijn deuren -- volgens de huisregels moest elke man die wilde dansen vergezeld worden door een vrouw | Foto: Justin Foulkes / Lonely Planet

Aan de voet van de Blackpool Tower ligt de Tower Ballroom, nog een bewijs van de grootse ambitie van Blackpool. De zaal past beter bij het paleis van Versailles of de Sixtijnse kapel dan bij het noordwesten van Engeland: overal zijn gouden ornamenten, kroonlijsten en kandelaars te zien, de plafonds zijn beschilderd met fresco's van engelachtige vrouwen die in de lucht door bloemenkransen vliegen en de vloer is een glanzende mix van mahonie, eik en walnoot. Aan een kant van de zaal is het podium met daarop het heilige altaar van de Tower: het Wurlitzer-orgel. De organist zit met zijn rug naar de zaal en zijn handen en voeten zijn een waas van hand- en voetbewegingen. Hij brengt indrukwekkende, onnavolgbare muziek ten gehore: een medley van Beatlesliedjes op een rumbaritme, een zwierige versie van I Do Like to Be Beside the Seaside, gevolgd door een rustige wals en een favoriet van de hand van Peter Kay, Is This the Way to Amarillo?. De vloer is gevuld met dansende koppels die ronddraaien als opwindspeelgoed, gekleed in keurige overhemden en lange, glinsterende jurken.

Een koppel, Colin en Bernadette Hobbs, komt al zo'n 40 jaar naar Blackpool om te dansen. ‘We hebben het grootste deel van ons leven in Manchester gewoond,’ vertelt Colin. ‘Iedereen die we kenden, ging elke zomer een week naar Blackpool wanneer de fabrieken dichtgingen – uit Manchester, Preston, Wigan. En dansen in deze zaal was het absolute hoogtepunt. Het was als een droom – en dat is het nog steeds.’ Bernadette herinnert zich hoe Blackpool werd overspoeld door jonge arbeiders uit de industriesteden die hier van de ontelbare geneugten van de badplaats kwamen proeven. ‘We waren niet altijd zo rustig hoor,’ zegt ze grinnikend. ‘We namen allemaal de laatste trein terug naar Manchester. Sommigen draaiden in de rijtuigen de gloeilampen uit de fittingen voor wat meer privacy – die trein stond bekend als de Passion Express.’

Het is vandaag precies 53 jaar geleden dat Colin en Bernadette trouwden. En waar zouden ze dat anders moeten vieren dan in Blackpool? ‘Blackpool heeft veel te verduren gehad, maar ik vind dat het de laatste jaren ontzettend is verbeterd. Het is nog steeds een unieke plaats.’ Colin geeft Bernadette een arm en ze lopen de dansvloer op voor een laatste wals.

Dit is het laatste deel van het reisverhaal over Peak District. Lees hier deel 1 en deel 2. 

Openingsbeeld: Justin Foulkes / Lonely Planet


Volg Lonely Planet op Instagram