De hoogte in in de Dolomieten

Redactie Lonely Planet

Met hun schilderachtige charme trekken de Dolomieten wandelaars van alle niveaus naar Noord-Italië. Klim er de bergen in met een Alpengids voor een avontuur op grote hoogte

Met het stijgen van de kabelwagen van Grosté stijgt mijn angstniveau ongeveer in gelijke mate mee. Ik ben hier om mijn eerste via ferrata, ofwel ‘ijzeren weg’, af te leggen. Het is er eentje in een wereldwijd netwerk van bergpaden die toegankelijker zijn gemaakt met kabels en ladders. Via ferrata zijn ontstaan in de Alpen en zijn extra bijzonder in de Dolomieten, waar Italiaanse en Oostenrijks-Hongaarse soldaten de paden aanlegden in hun strijd om dit bepalende slagveld in WOI.

Bij de start van Sentiero Vidi, een beginnersroute in de Brenta, een berggroep in de noordelijke Dolomieten, voer ik mijn eigen strijd met mijn zenuwen. ‘Het is mijn werk om mensen te laten ontspannen,’ zegt Alpengids Silvestro Franchini terwijl hij me in mijn klimgordel helpt. Hij was vroeger skiër in het nationale team van Italië en is duidelijk op zijn gemak in de bergen. ‘Een via ferrata is niet wandelen, maar ook niet echt klimmen, het is iets er tussenin.’ Het begin is gemakkelijk, maar al snel wordt het terrein steiler. Het smalle pad loopt omhoog door een steeds kaler wordend landschap dat bijna wel een maanlandschap lijkt, zo kaal en grijs wordt het.

Als we op een stukje komen dat wat hachelijker lijkt, verbindt Silvestro ons met een touw en legt hij me uit hoe hij me veilig zal houden als ik wegglijd. Hij geeft me tips voor de route. ‘Eerst klim je met je gedachten,’ zegt hij. ‘Vervolgens met je voeten en daarna pas met je handen.’ We banen ons een weg over een uitsteeksel met aan beide kanten een duizelingwekkende afgrond en maken ons zorgvuldig vast aan het metalen touw bij ons middel. Aan de overzijde treffen we de enige mensen die we tijdens onze tocht tegenkomen: een vrolijke zeventiger die het pad aflegt met zijn 16-jarige kleinzoon.

We beklimmen een ladder door de wolken heen en komen aan bij de basis van de Pietra Grande (2.937 m). De lijnen in de rots zijn net tijgerstrepen. ‘Elke laag komt uit een andere tijd,’ zegt Silvestro. ‘Allemaal hoofdstukken uit het geschiedenisboek van de berg.’ Als we het pad verder volgen besef ik dat het eigenlijk al bijna normaal voelt om zo hoog te zijn. Ik geniet van de geweldige uitzichten over de vallei in plaats van me zorgen te maken dat ik er misschien in tuimel. Zonder het geluid van mijn eigen hartslag die in mijn oren bonkt, vallen me nu ook andere geluiden op: het gefluit van een marmot, een koeienbel in de verte.

We beginnen aan de afdaling en stoppen boven op een puinhelling waar Silvestro me bij de hand neemt. ‘Het is tijd om afscheid te nemen van je angst!’ zegt hij en gidst me met enorme sprongen door het puin dat deels naar beneden glijdt in minilawines. Als we beneden komen in een weide vol wilde bloemen, laat ik me dankbaar in het gras vallen en laat mijn hoofd rusten tussen de edelweiss en de naar chocolade geurende bloesems van de nigritella.   

Boek een excursie met Silvestro via guidealpinecampiglio.it 

Deze wandeltocht komt uit het aprilnummer van Lonely Planet magazine. Koop hem hier! Het eerste deel van deze tocht door de Dolomieten kun je hier teruglezen

Tekst: Orla Thomas
Beeld: Kevin Faingnaert