Tijdmachine naar Nepal

Redactie Lonely Planet

Als reisfotograaf heb ik menig bijzonder gezicht voor mijn lens gekregen. Een stokoude, tandeloze Vietnamese vrouw, roeiend in een piepklein bootje, met wel honderdduizend rimpels in haar gezicht, een Chinese monnik met zijn pikzwarte paardenstaart, kettingrokend in zijn primitieve grotwoning of het jongetje, hij zal een jaar of vier zijn geweest, met zijn toen al zo verweerde smoeltje op de zoutvlaktes van Bolivia.

Sommige gezichten zal ik nooit meer vergeten. Alsof ik naast een echte foto, ook meteen een mental picture maakte. Zo denk ik nog vaak terug aan de vrouw op deze foto, die ik ontmoette toen ik in 2014 in Nepal was. Ik was in Patan en zag haar zitten tegen een muurtje op Durbar Square, een enorm plein vol indrukwekkende tempels. Maar al die 55 tempels verbleekten toen ik deze beeldschone vrouw in het oog kreeg. Ze zat daar op de grond, de wereld om haar heen gadeslaand en eigenlijk gewoon te zijn. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden. Wat een rust en sereniteit straalde deze Nepalese uit. Ik ving haar blik, lachte naar haar en kreeg een voorzichtige glimlach terug. Ik ging naast haar zitten en probeerde net als zij gewoon te zijn. We praatten niet, maar ik voelde me zo verbonden met haar. Na een tijdje zo gezeten te hebben, maakte ik een paar foto’s van haar, nam afscheid en mijn reis ging verder. Maar vergeten deed ik haar niet.

Precies een jaar later, in april 2015, schudde Nepal letterlijk op zijn grondvesten door een verwoestende aardbeving die veel van de historische bezienswaardigheden van het land met de grond gelijkmaakte en nog meer levens nam. Hoewel Patan de aardbeving beter doorstond dan Kathmandu, stortten verschillende iconische tempels volledig in. Ook Durbar Square bleef niet gespaard. Toen ik het nieuws over de aardbeving voor het eerst op televisie zag, kon ik alleen maar aan deze vrouw denken. Leeft ze nog? Is haar huis er nog? Hoe zit het met haar familie? Hoe moet ze straks verder?

Ik kan alleen maar hopen dat de volgende keer dat ik in Nepal ben, deze vrouw er nog steeds is, zittend tegen dat muurtje, nog even oogverblindend als toen. Tot die tijd kijk ik af en toe even naar haar foto en ben ik dolblij dat ik haar toen heb vastgelegd, want zo wordt mijn herinnering aan haar elke keer weer een stukje leven in geblazen. Ik zie, hoor en ruik Nepal. En dat is nou precies wat fotografie voor mij zo krachtig maakt. Een tijdmachine die je weer heel even terugbrengt naar dat wat geweest is. Of dat nu met een telefoon, een wegwerpcamera of met een professionele camera is. Dus, leg je naasten vast, opa’s en oma’s, je vrienden en vriendinnen, op de momenten die er écht toe doen. Ooit kijk je terug en komen die herinneringen weer tot leven. Misschien nog wel mooier dan hoe je ze toen beleefde.

Deze column komt uit het nieuwe maartnummer van Lonely Planet magazine. Wil je meer reisinspiratie? Koop 'm hier!

Openingsbeeld: Sabrina Gaudio