Levensles tijdens een zeiltocht op de Koraalzee

Redactie Lonely Planet

We hebben allemaal weleens opvallende ervaringen gehad op reis – plekken of gebeurtenissen die ons een ander perspectief op de wereld gaven. Ruth Cosgrove deelt de levensles die zij leerde tijdens een zeiltocht op de Koraalzee.

Ik was 12 jaar toen mijn moeder me mijn eerste digitale horloge gaf. Ik gebruikte hem om de uren te zien wegtikken toen ik voor het eerst de wacht hield, in mijn eentje vóór zonsopkomst, op het dek van de zeilboot waarmee we de Koraalzee overstaken van Cairns in Australië naar Nieuw- Guinea. Ik was schipper terwijl mijn familie beneden sliep, en ik voelde me zo volwassen. Toen ik naar de boeg ging om de touwen te controleren, staarde ik over de geruisloze oceaan en overpeinsde ik het feit dat we twee dagen zeilen waren van waar dan ook. Terwijl ik mijn blik van de vage horizon liet glijden naar de door sterren verlichte hemel erboven, werd ik me er zeer bewust van dat ik maar een klein mensje was, drijvend op onze gigantische planeet. Later, toen ik in het diepe water keek, zag ik streepjes van kleine lichten kronkelen in de diepe duisternis. Eerst dacht ik dat het slechts de reflectie van de sterren was, maar ik realiseerde me al snel dat het stroken van bioluminescentie waren, aangewakkerd door een groep dolfijnen die me gezelschap waren komen houden. Uiteindelijk bleven ze ons nog de rest van de dag volgen, naast onze boot, maar het was die vroege ochtend die me voor altijd bij zal blijven; de oceaan, de stille nacht en de sterren, de dieren en ik. 

De levensles

Door te reizen bekruipt je een gevoel van verwondering en mysterie dat je voor altijd bijblijft en dat alles in een betere richting stuurt. 

Openingsbeeld: Travelscap Images / Alamy