Leven in de Gobiwoestijn: strijd tussen mens, wolf en kameel

Redactie Lonely Planet
Leven in de Gobiwoestijn: strijd tussen mens, wolf en kameel

Vorige week maakten we kennis met Ganbold, het hoofd van een familie Gobi-kamelenhoeders, onderweg tijdens trektocht in de sneeuw door de Gobiwoestijn in Mongolië. Dit is het laatste deel van zijn verhaal. 

De storm heeft de sporen die de vermiste kameel mogelijkerwijs heeft achtergelaten verwaaid, dus moet Ganbold zijn kennis van het landschap en het gedrag van de dieren aanwenden om ze te vinden. Hij grijpt naar zijn geweer en zijn verrekijker en beklimt zijn snelste kameel. Samen met Badamtseden en een buurman rijdt hij naar de hoogste bergruggen om de wijde omgeving af te speuren. Langs de horizon strekken zich hoge duinen, kiezelvlakten en ravijnen uit – er zijn wel duizenden plekken waar een kameel zich kan verschuilen of een wolf kan aanvallen. Ganbold pakt zijn verrekijker en houdt hem verticaal, terwijl hij door het bovenste kijkglas kijkt als bij een telescoop. De vossenbontstaart van zijn muts danst alle kanten op in de ijzige bries. Hij kan niets zien. Badamtseden loopt langs de bergrug. Een dunne sliert rook uit zijn pijp verraadt zijn positie. Hij kijkt en wacht. Het is -15. 

Het leven in de Gobi-woestijn is een voortdurende strijd tussen mens, wolf en kameel - en de wolf wint niet altijd | Foto: Timothy Allen / Lonely Planet

Ganbolds verbondenheid met zijn kameel maakt dat hij het niet op zal geven. Ze rijden gedrieën vanaf de bergrug naar beneden richting de duinen, waar ze hopen nieuwe sporen op te pikken. Maar de enige pootafdrukken die ze vinden zijn van wolven. Dan ontwaren ze er eentje aan de andere kant van een duinrug. Ze richten vliegensvlug en vuren twee kogels af, maar ze slagen er slechts in de wolf weg te jagen. 

Na vijf uur zoeken zien de mannen eindelijk een bruin stipje in de verte, maar ze kunnen niet direct zien of het beweegt. Ze haasten zich erheen waarbij hun galopperende kamelen een stofwolk achterlaten. Ze stappen af en zien dan de enorme placenta: een vierkante meter bloederig weefsel dat al diepbevroren is. Twintig meter verderop staat de roodbruine, trotse moeder met haar wankele pasgeborene – slechts enkele uren oud. Het hoofdje en de nek lijken op die van een vogel en de bulten in wording zijn nu weinig meer dan flapjes huid met krulhaar. De zuigeling zakt door de knietjes en Ganbold glimlacht opgelucht. 

Ganbold plaatst het kalfje zo op de rug van zijn eigen kameel dat het niet omvalt, klimt erachter en slaat zijn warme armen om het pasgeboren jong heen. Met mama in het kielzog kan de groep nu eindelijk terugkeren naar de relatief veilige ger. Hier voert Ganbold een ritueel uit om hulde te betuigen aan datgene wat hem geluk brengt: hij loopt om zijn ovo heen en knielt ervoor. De ovo is een heilige steenhoop versierd met koningsblauwe gebedsvlaggen. Als het geluk met hem blijft, dan zal deze jongste aanwinst voor de kudde een rijkameel worden – van onschatbare waarde voor zijn voorspoed in de Gobi, nu en in de toekomst. 

Dit is het laatste deel van een driedelige serie over de Gobiwoestijn. Lees hier deel 1 & deel 2

Openingsbeeld: Timothy Allen / Lonely Planet


Volg Lonely Planet op Instagram