Avontuur in eigen land: Het Pieterpad

Redactie Lonely Planet

Ik hou van avontuur. Als kind droomde ik al over een leven in Afrika en ik heb prachtige herinneringen aan de vakanties met mijn ouders, waarin we dagen achter elkaar door de bergen wandelden. Ik telde de jaren af totdat ik oud genoeg was om alleen op pad te gaan. Tijdens mijn studie was het zover: ik ging stagelopen in Zuid-Afrika en vervolgens een minor volgen in China. Ik was verkocht. In mijn eentje op avontuur gaf mij het gevoel van absolute vrijheid en tevredenheid dat ik niet eerder had ervaren. Ik ging nog vaak voor langere tijd terug naar Afrika en voel me daar minstens zo thuis als hier in Nederland. 

In juni 2019 keerde ik terug. Ik vond al vrij snel een leuke baan en het verlangen om weer te reizen nam af. Wel keek ik uit naar een avontuur in de zomer van 2020. Ik fantaseerde over een maand in de bergen wandelen of liften naar een onbekende bestemming. Tot corona kwam. Ik hield me niet langer bezig met de luxe die voorheen de standaard leek te zijn geworden. 

Ik was bezig met het vinden van een alternatief, toen ik van een kennis hoorde dat hij het Pieterpad ging lopen. Dit leek me een ideaal plan voor deze zomer: beweging, rust, mogelijkheid voor fotografie, in eigen land blijven én de mensenmassa’s zo veel mogelijk vermijden. Het plannen kon beginnen!  

Foto: Esther Blaauwiekel

Voor overnachtingen langs het Pieterpad kun je met je tent terecht op nabijgelegen campings of gebruikmaken van een initiatief als Vrienden op de Fiets. Ik besloot het echter anders te doen: ik postte een oproepje op Facebook waarin ik mensen vroeg naar een slaapplek of eventuele interesse om een dagje mee te wandelen. Alleen op pad gaan vind ik heerlijk, maar af en toe wat gezelschap tijdens 26 etappes leek me toch net iets leuker. De reacties waren overweldigend! Binnen een dag was mijn bericht ruim 100 keer gedeeld, wat zich uiteindelijk ruim verdubbelde. Vrienden en familie boden slaapplekken en gezelschap aan, maar ook volledig onbekenden verrasten mij met hun gastvrijheid. De dagen erna leefde ik op een roze wolk en vulde ik mijn avonden met het reageren op al het aanbod. Binnen een week had ik vrijwel alle slaapplekken geregeld en zou ik nog maar een paar dagen in mijn eentje lopen!  

Op 14 juli begon ik samen met mijn oom aan de eerste etappe. Ik vond het mooi om het avontuur met hem te starten, gezien hij de man was van mijn inmiddels overleden tante die mij inspireerde om mijn hart te volgen en op mezelf te vertrouwen. We kletsten honderduit en vielen ‘s avonds na een slaapmutsje tevreden in slaap op de camping in Winsum. De weken erna liep ik met vrienden en vriendinnen, kennissen, mijn familie en met mensen die ik niet kende. Ik werd warm onthaald bij bekenden en onbekenden bij wie ik mocht eten en slapen, alsof ik ze al jaren kende. Ik genoot van het gezelschap, de gesprekken onderweg en de saamhorigheid die ontstaat tijdens een lange wandeling in de natuur waarin je nauwelijks mensen tegenkomt. Waarin bomen en vlinders ons lijken te begrijpen en wij hen. Luisteren naar elkaar is gemakkelijker in de natuur, omdat oordelen thuis lijken te blijven.   

Foto: Esther Blaauwiekel

Af en toe liep ik alleen. Op deze dagen observeerde ik iedere boom en elke vogel, en werd ik één met de natuur en mijn camera. Ik verbaasde me over de bomen in Gelderland, die vele malen hoger leken dan de bomen in Drenthe. De kastelen op alle landgoederen transporteerden me naar een sprookjeswereld; uren verstreken terwijl ik fantaseerde over een leven achter deze magische muren. Het zien van onze rivieren, het horen van de verschillende dialecten, het ontdekken van de Limburgse cultuur – al deze indrukken lieten mij inzien dat ik mij in mijn eigen land net zo kan verwonderen als in ieder ander land.

Het fijnste aan het lopen van het Pieterpad vond ik de eenvoud: het enige wat ik hoefde te doen was lopen van punt A naar punt B. De afstanden varieerden van 15 tot 25 kilometer per dag, dus ik had alle tijd. Dat was het. Niets was complex, alles vanzelfsprekend.  

 Foto: Esther Blaauwiekel

Ik heb ontzettend veel gelachen en genoten van de zichtbare impact die natuur op mij en mijn medewandelaars had. Je wilt niet weten hoe vaak ik dingen heb gehoord als: ‘Wauw, wat het is het hier mooi! Dit ga ik vaker doen!’ of ‘Ooit ga ik hem zelf nog een keer helemaal lopen!’ Een collega reageerde zelfs dat zij elke dag de foto's van mijn dagelijkse update aan haar dochter liet zien om haar de schoonheid van Nederland te leren waarderen. Mijn Pieterpadavontuur heeft het voor mij (en voor zover ik weet ook voor mijn medewandelaars en online volgers) makkelijker gemaakt om hoop te houden in de mensheid en de aarde in een tijd waarin dat soms als een enorme uitdaging voelt. De gastvrijheid van iedereen bij wie ik mocht logeren en mee-eten, de waardering voor de natuur en het besef dat er met iedereen wel te lachen valt. Ook al is het slechts een voorzichtige glimlach. 

Tekst en fotografie Esther Blaauwwiekel