3 lessen uit het expatleven

Redactie Lonely Planet

Verhuizen naar een ander land heeft nogal wat voeten in de aarde, zowel qua regeltjes als emoties. Anita Isalska, vertelt hoe nieuwe contacten het allemaal de moeite waard maken.

Anita Isalska komt uit Manchester en heeft meegeschreven aan allerlei gidsen van Lonely Planet.

Sociale media geven het leven als expat, net als zo veel andere dingen, een rooskleurige filter. Scrollend door Twitter en Instagram lijkt verhuizen naar een ander land een aantrekkelijke optie vol mogelijkheden, maar de donkere kant van het expatleven valt meestal buiten beeld.

Ik werd bekend met de pieken en dalen toen ik Engeland verliet in 2017. Ik heb geweldige mensen ontmoet en fantastische kansen gekregen, maar verhuizen naar het buitenland vergt onuitputtelijke hoeveelheden optimisme en veerkracht. Mijn geduld is behoorlijk op de proef gesteld met visum- en paspoortproblemen en mijn bezittingen zijn achtergebleven in een verdwenen container. Er zijn eenzame dagen en Skype-sessies vol tranen. Er zijn frustrerende interacties met belastingdiensten en als je moeder op die van mij lijkt, zal ze nooit je tijdzone onthouden. Welkom in de emotionele achtbaan van het expatleven.

1. Jetlag neemt je lichaam én je geest te grazen

Toen ik aankwam in mijn nieuwe thuisstad stond ik er niet van te kijken dat de jetleg me opzadelde met slapeloosheid, versuftheid en honger op de verkeerde momenten. Ik was echter niet voorbereid op de emotionele jetlag. Vrijwel elke expat houdt een geestelijke connectie met hun thuistijdzone en ik was daarop geen uitzondering. Op een bepaald tijdstip in de avond werden mijn vrienden en familie aan de andere kant van de wereld wakker en ontplofte mijn telefoon zowat van de notificaties. Het voelde heerlijk om contact te hebben, dus avond na avond bleef ik veel te lang wakker om te chatten op social media. Als het dag was, viel mijn telefoon stil. Behalve de ene persoon die met me mee gemigreerd was, sliepen alle mensen waar ik om gaf.

Als je je thuis wilt gaan voelen op je nieuwe plek, moet je de navelstreng met thuis doorknippen. Ik hield contact met mijn vrienden in Engeland, maar zette mijn telefoon vaak uit. Met wat minder slaperige ogen besteedde ik mijn energie aan het ontmoeten van nieuwe mensen in Australië. Langzaamaan begon mijn telefoon overdag te trillen.

2. Culturele verschillen zullen je hersenen herijken

Verhuizen naar een land waar ze een andere taal spreken is nogal een sprong in het diepe, maar ook als er geen sprake is van een letterlijke taalbarrière, kan communicatie soms tegenvallen. Mensen die migreren tussen Engelstalige landen kunnen verdwaald raken in het doolhof van de nuance. Mijn eigen dialect zorgde voor blanco gezichten en mijn pogingen om de Australische varianten op te pikken, zorgden voor gegrinnik.

Als je naar het buitenland verhuist, kom je er ook achter hoe de wereld je thuisland ziet. Voor sommigen was mijn land niet meer dan Londen, Manchester United en de Queen. Er werd over het Verenigd Koninkrijk gesproken op de ietwat denigrerende toon die je zou gebruiken voor een schattige, excentrieke oude tante: een charmant land met een grootse geschiedenis, maar in sepiatinten, een eiland dat zijn hoogtepunt voorbij was. Het zien van mijn land door de ogen van anderen gaf me een breder perspectief. Ondertussen leerde ik er dingen bij over Australië. Ik ontmoette activisten tegen klimaatverandering en voor de rechten van de Aboriginals en ik kreeg veel meer kennis over de sociale en politieke strijdpunten van Australië.

3. Leven in het buitenland heeft een complexe prijs

Na twee jaar in Melbourne kregen we de kans om weer ergens anders heen te gaan, naar San Francisco. We waren al eens naar de andere kant van de wereld verhuisd, dus waarom niet nog een keer? We zouden de tweede keer vast pro’s zijn in het migrantenleven.

Wandelend door deze trotse pauw van een stad kan ik bijna niet geloven dat ik op zo’n mooie plek woon. Het is makkelijk om in de migrantenbubbbel te blijven, badend in zonlicht en mogelijkheden, en dan weer te vertrekken als je er genoeg van hebt, maar San Francisco is een complexe en extreem verdeelde stad. Er is een huizencrisis en de mensen die hierheen komen, drijven de huren en belachelijke levenskosten verder de hoogte in. Dus ik verlegde mijn focus: als de stad en haar inwoners zo vrijgevig voor me zijn, wat kan ik dan terug doen? Of het leven in het buitenland nou permanent is of een uiterste houdbaarheidsdatum heeft, migranten moeten zorgen dat ze deel uit maken van wat de stad tot bloei brengt. Ik denk dat het moment dat ik dat begreep ook het moment is dat ik me echt thuis begon te voelen in San Francisco.

Je leest alle levenslessen in het maartnummer van Lonely Planet magazine, deze kun je hier bestellen.

Openingsbeeld: GordonBellPhotography / iStock