Prikkel je zintuigen in Tunesië

Sophie Bous
Prikkel je zintuigen in Tunesië

Aan de Middellandse Zeekust van Afrika bevindt zich een vaak ongeziene parel. Felle kleuren, eeuwenoude ambachten, volle aroma’s en een rijke geschiedenis – laat je verrassen door de geuren, kleuren en smaken van Tunesië.

Zie... het kleurrijke ambacht

Als ik de keramiekfabriek van Nabeul binnenloop moet ik even met mijn ogen knipperen. Van alle kanten schreeuwen de kleuren me tegemoet, als een explosie van regenbogen. Schalen, bekers, borden, waterkannen in zowel effen kleuren als ingewikkelde patronen zijn tot aan het plafond opgestapeld. Een medewerkster ziet mijn blik en glimlacht. ‘We hebben nog
twee verdiepingen.’

Kleurrijk keramiek in Nabeul | Foto: Francesco Rocca / EyeEm

Nabeul is een kustplaats zoals er langs de Golf van Hammamet zo veel zijn, maar op deze plek is vooral een belangrijke rol weggelegd voor het pottenbakkersambacht. De grond in de omgeving leent zich er uitstekend voor. Als je goed oplet zie je gelijk als je de stad binnenrijdt al overal aanwijzingen van deze traditie. In de gewitte poorten en muren van de stad zijn vaak geglazuurde tegels gemetseld – blauw, samen met wit de nationale kleur van Tunesië, of groen, een belangrijke kleur in de Islam. Huizen zijn versierd met kleurrijke tegeltjes à la Portugese azulejos. En op elke straathoek wordt een zekere voorraad aardewerk verkocht, zelfs buiten het centrum vind je er stapels van, in alle mogelijke formaten, pal langs de weg.

De plaatselijke fabriek levert veel van het aardewerk aan winkels in de stad, zelfs aan de rest van het land, maar het woord “fabriek” wekt een verkeerde indruk. Als ik op de tweede verdieping rechtsaf sla bij de geglazuurde tegeltjes met cijfers, letters en sterrenbeelden sta ik opeens te midden van de werkzaamheden. Een man, zijn handen onder de klei, maakt een vaas op een ronddraaiende schotel. Om hem hem staan bakken vol met grote en kleine vaasjes, potjes en pannetjes, vers gebakken en nog spierwit. Naast een kast vol bakjes met pigment en verfpoeder zit zijn collega in opperste concentratie een uitgebreid patroon op een bord te schilderen. Weer verderop zit nog een tweetal bij de ovens te schilderen en een praatje te maken, maar daar blijft het bij. Er zijn intussen genoeg plekken in Tunesië waar het maken van aardewerk machinaal gebeurt, maar in Nabeul gebeurt alles nog met de hand. Het laat zich raden hoeveel manuren er in de grote hoeveelheid keramiek zit die in de fabriek wordt verkocht.

Hoor... de bruisende badplaats

Binnen de muren van het Archeologisch Museum van Sousse is het vrijwel stil. Enkel voetstappen van bezoekers weerklinken tussen de Fenicische en Romeinse mozaïeken die hier hun onderdak vinden. Imposante kunstwerken, soms millennia oud, die hier zijn gebracht vanuit Carthago en verder.

Contrasten in de medina van Sousse | Foto: Romas_Photo / Shutterstock

Als ik de kasbah (fort) waar het museum in is gevestigd uit wandel en de medina doorkruis vind ik een stad in spitsuur. Op sommige stukken van de tweebaansweg rijden auto’s met zijn drieën naast elkaar.
Een witte Volkswagen Golf rijdt voorbij met vijf inzittenden en een zesde in de achterbak met de klep open. Even verderop hangt een man uit zijn autoraam om iets naar een voorbijganger te roepen, ergens anders wordt getoeterd. Het centrum van Sousse, de op twee na grootste stad van Tunesië, barst van de energie. Buiten de smalle kronkelstraatjes van de medina voelt het er direct anders dan in de kleinere plaatsen langs de kust; groter opgezet, kosmopolitischer. Een brede laan met rijen palmbomen leidt van de medina naar het Bou Jaafar-strand en naarmate ik dichter bij zee komt neemt het verkeer langzaam af. Het geluid van aanspoelende golven weerkaatst tussen de gebouwen langs de boulevard – het zijn vrijwel allemaal hotels, sommige nieuw of in aanbouw, andere lege hulzen die vergane grootsheid verraden en de recente klap voor het toerisme niet te boven zijn gekomen.

Sousse is van de Tunesische kuststeden de grootste en zeker de populairste. De avond valt boven de Middellandse Zee, maar de stranden lopen nog niet leeg. Integendeel. Even verderop langs Avenue Hedi Chaker stijgt een gejoel op vanuit een kleine menigte. Een groepje mensten heeft zich verzameld bij een toeristentreintje dat aan de boulevard geparkeerd staat. Vrolijk gezang drijft bij een van de open wagentjes naar buiten, vergezeld door een opzwepende trommel en een houten blaasinstrument dat een geluid voorbrengt dat me doet denken aan Aladdin.

Een minuut of tien verder lopen is het strand door een groep jongens omgetoverd tot een geïmproviseerde fitnessruimte. Er wordt met zakken zand gegooid en de stoersten van het stel maken met een aanloop gewaagde salto’s. Wandelaars die in de avondzon over de boulevard slenteren houden halt en applaudisseren voor een uitzonderlijk indrukwekkende sprong. Na enige tijd komt het muzikale treintje voorbij gereden, met vrolijk lachende inzittenden. Als ze uit het zicht verdwenen zijn loop ik verder het strand af, dat steeds leger wordt. Maar stil wordt het in Sousse nooit – het geluid van de golven vult altijd de lucht.

Meer zintuigen prikkelen? Je leest het hele artikel in het mei-nummer van Lonely Planet magazine. Je koopt 'm hier

Openingsbeeld: Romas_Photo / Shutterstock


Volg Lonely Planet op Instagram